First Month Experience in US

Feel like i have been here for more than years. Days are not passing by. Due to the climate change, environment change, food change, faced (facing :) ) so many difficulties physically which creates mental distraction. Not able to concentrate on work. Feel like am getting paid for doing nothing. (But still got appreciations from clients and leads :) ) But the self satisfaction in work is missing.

Not really enjoyed by going out. The place is fully greenish (infact adarnda KAADU). Dependency on others even for small things is too high, which i hate the most. Feel like am put up in a jail. Now thinking why i have got interest in going for onsite.

For all people at offshore, please dont ever think that people at onshore are enjoying their life. They are getting physically, mentally tortured for which they are getting paid more. Thats it. Am not here talking about the ones who are not doing any work and getting paid (which will be there even at offshore). But 90% of the people at onshore are really struggling a lot. Even when i was at offshore, i thought the same way like you all. Am taking this as an oppurtunity to know their pains.

Late night calls, no proper food, no proper sleep, no relaxation at work, etc etc.. these are just very few.

Thanking god that i have accepted only for four months assignment and not more than that. I cant even imagine myself being here for more than that. 

I still worried how another 3 months will run for me. I want desparately to come back to India and be at offshore. Physically/Mentally getting challenged over here, which i will not be able to sustain for a longer duration.

Everyday making calls to mum and dad and disturbing their sleep as well by telling all my worries. After all i dont have anyone other than them to tell my feelings.

ADVICE TO PEOPLE at OFFSHORE: Until and unless, you do have real necessity of money and if you are physically/mentally strong, please dont think of ONSHORE oppurtunities.

LESSONS LEARNT: WANT TO SAY A BIG GOODBYE TO ONSITE after this assignment. Praying to god that i should be physically strong till that time. :) :)

உண்மையான வரிகள்

காதல்

• வாழ்வில் ஒவ்வொரு மனிதனும் உணரவேண்டிய உணர்வு

பிரிவு

• காதலிக்கும் ஒவ்வொரு இதயமும் சகிக்காத ஒரு உணர்வு

பாசம்

• காதல் இருக்கும் இதயத்தில் தோன்றும் மெய்யுணர்வு

பந்தம்

•  பாசத்தால் உருவாகும் ஒரு வகை உணர்வு

வலி

• அந்த பந்தம் பிரிவதால் ஏற்படும் மிக க் கொடிய உணர்வு

சந்தோஷம்

• காதலால் ஏற்படும் பாசம், என்றும் இருக்கையில் ஏற்படும் நல்லுணர்வு

நிம்மதி

•  அந்த சந்தோஷம் தரும் நம்பிக்கையால் ஏற்படும் அமைதியான உணர்வு

இறை

•  மேலே சொல்லப்பட்ட நிம்மதி எனும் அமைதியை பெற நாம் முதலில் உணர வேண்டிய உணர்வு

Trip to Rottikallu – Dec 18 & 19, 2010

It was my long term plan to go to Rottikallu since I heard about the place from my colleague. Initially I had planned to visit the place with my colleagues as a team out, and due to various reasons, it got dropped out. I got disappointed. Finally, decided to go there with my college & Huawei friends, on Dec 18-19. We have booked for a big cottage (8 members) & a small cottage (4 members) in Rottikallu for our stay. The tariff for that comes around Rs. 2000/head, which is inclusive of lodging & food.



Finally the day which I was expecting so long has come. We (6 members from Chennai) boarded Chennai-Mysore Mail on Dec 17th. Our plan is to reach Bangalore at 4:00 am on Dec 18th and from there to take the tempo we booked for Rottikallu (which is around 250 kms from Bangalore, near Hassan-Sakleshpur)


We were on time to Bangalore on Dec 18th morning & gathered all the guys from Bangalore and our journey started at around 5:30 am to Rottikallu.

We had very good breakfast in Hotel Mayura, a Highway hotel, on the way to Hassan. Finally we reached Rottikallu at around 12.30. By the time we reach over there, the organizer over Rottikallu made arrangements for our lunch.

Before going for lunch, we had played water volleyball, which was awesome experience. The team for which am playing will be the losing side for sure :-) Since am the greatest player :-)



We were all so hungry, ofcourse, the food also was so good as well tasty. We all blasted away before we start for our cricket match, continued with series of water games. Simply to say, water games were so thrilling and it was a very good experience for all to walk on a rope, sliding in rope, etc.

After we are done with the water games, we had a good coffee which we were all waiting for so long. At around 5.30 we started our small trekking which is about 1.5 kms in the hill to see the sunset. It was really awesome to see the sunset at mountain hill. (We all would definitely drew the sun, in between mountains and this was the first time am seeing it in reality :-))



After our small trekking a good camp fire was waiting for us. We all shared our old memories and spent the night so good.


After a series of journey, water games, volleyball, cricket we all were so tired and went for bed. In the morning the much awaited trekking was there in front of us.

We all started at around 8:00 AM Dec 19th, for our 8 Kms trekking. It was an awesome experience which I couldn’t put out here by words. One has to realize the beauty of the place by seeing it in person. The wind, the mountain, the greenish trees all over, small flowers, water beds all were fantastic. We had our breakfast in hill top, which is new to all of us. 


Here comes the much awaited part of the trip, which is the small water fall. The water was so cool and so clean. No one will be interested to come out of the water fall “saying am done”.


All in all, it was a ultimate experience for all of us. We had our lunch again in Rottikallu resort and started from there at around 1 o’ Clock. Our plan was to cover Belur & Halebid on the way back to Bangalore.

These are the sculptures and architecture one has to see in his/her lifetime. My goodness, each architecture & statues over there speaks about the effort and sincerity behind the work. Indeed those people who made it had put their heart and soul over their job. Ofcourse we are all not having that tendency to work, that’s why we all are suffering over here.


Of all the statues, one attracted me more is the “Dasakanda Raavanan” statue, which was simply superb.

Finally we all were set for our journey back to Bangalore/Chennai. We reached Bangalore sharply at 10.40 PM and started our journey back to Chennai with all the memories in heart & snaps in cameras :-) :-)



Indeed, it was a mind refreshing trip :-) :-) after all a tiring work at office.


Eagerly waiting for the next trip :-) :-)

Mantralayam - Swamy Raghavendra Brindhavan

"Poojyaya Raghavendraya Sathyadharmaradayasa

Bhajadam Kalpavrukshaya Namadam Kaamadenave"

August 20, Yes, Indeed its the most awaited day for me. Me along with my friends going to Mantralayam - Swamy Raghavendra Brindhavan. My first time. Everyone in my team were more excited. Especially myself.

We started from Chennai by Rail - Mumbai Mail @ 11:00 PM. One month ahead itself we have booked room in "Hare Krishna" Lodge and transportation. So there were no tensions for us on all these.

Had a Nice travel and while our travel had breakfast on Aug 21 morning 8:30 AM in Guntakal Station. There we tasted the real food of Andhra (Yes, you are correct, Only chilli was there in the Chutney).

We reached Mantralayam Road by 10:30 AM and our vehicle was waiting for us. Another half an hour drive, we reached Brindhavan. Our plan was to visit Panchamukhi Anjaneyar before having dharshan of Swamy.

After having lunch and a bit of sleep, we started around 2.30 to Panchamukhi. Since after the flood, the road connectivity is not there between mantralayam and Panchamukhi. One has to take row boats available on the shore of thungabhadra. They will ask for Rs.20 for one guy/one way. Ofcourse its too worthy. Its really hard to drive the boat with the pressure of thungabhadra.

After reaching the other side of the river, we hired an auto to reach Panchamukhi. These people will ask Rs. 350 To and Fro. Ofcourse this journey was horrible due to the poor roads. On the way seen so many children walking without slippers for the school. Literally felt heavy hearted for those guys and thanked god for our position.

Panchamukhi - Its a place were raghavendra swamy did tapas for more than years and seen god venkateshwara here. Still the Tulsi mutt which raghavendra swamy did pooja for years are kept over there. The place is full of rocks, hanging without any support. Its really a miracle. For sample, please visit my Picasa.

So after having a nice dharshan, we are set to ready to participate in the Chariot utsavam which will take place everyday at 8:00 in Mantralayam. It was really a good experience and we were on time to see that. We thought we will face problem in having darshan of Rayar (people used to call swamy by this name). But god's grace, with influence, we went near to the Brindhavan and had our dharshan. No words to explain about this experience

Day went fine.

August 22: Next day morning, few of my team, including me, went to Thungabhadra to have a holy dip. Indeed we cant manage the pressure of the the river. Thank god, here also, swamy helped us. When we went, Temple elephant came to take bath. That big boy, just fell down in the river and blocked the pressure in the place where we were taking bath. :) :)

After a holy dip, we went to have dharshan of Swamy Venkateshwara temple, which Swamy raghavendra did the pradishta. You need to walk some distance from Rayar temple for this temple.

Then, we booked the "Panchamirtha Abhishekam" Dharshan (Rs. 75 for 2 people). This aaradhana will take place daily at 8:00 AM. Had again the dharshan of Rayar's Brindhavan.

Thought of having our lunch in Annadana, but unfortunately, it was too crowdy and the time also didnt suit us. Since we had our train at 3:15 PM from Mantralayam Road. So we did some basic purchases and with silent filled in our heart, blessing of Rayar filled our mind we left the place.

On the way to station, we got down near a sunflower garden. Took few snaps :) :). We catched our train on time exactly. If we would have enjoyed more in the sunflower garden we would have missed our train :) :)

Again we had our dinner in Guntakal Jn. Again the same old oothapam with Chutney. Now with tears filled up in our eyes due to chilli, we continued our journey :) :)

After saying all these, i forget to say one thing, the place is under renovation after the bad hit of the flood. We heard so many deaths, including 65 cows in the gosala, due to the flood. It was really hard to digest. Please pray for the good souls.

All in all, it was a much exciting trip in my life. Please visit once in life. :)

"Carrot, Eggs & Coffee Bean" - Which one are U?

A carrot, an egg, and a cup of coffee...You will never look at a cup of coffee the same way again.


A young woman went to her mother and told her about her life and how things were so hard for her. She did not know how she was going to make it and wanted to give up, She was tired of fighting and struggling. It seemed as one problem was solved, a new one arose.


Her mother took her to the kitchen. She filled three pots with water and placed each on a high fire. Soon the pots came to boil. In the first she placed carrots, in the second she placed eggs, and in the last she placed ground coffee beans. She let them sit and boil; without saying a word.


In about twenty minutes she turned off the burners. She fished the carrots out and placed them in a bowl. She pulled the eggs out and placed them in a bowl. Then she ladled the coffee out and placed it in a bowl. Turning to her daughter, she asked, ' Tell me what you see.' 'Carrots, eggs, and coffee,' she replied.


Her mother brought her closer and asked her to feel the carrots. She did and noted that they were soft. The mother then asked the daughter to take an egg and break it. After pulling off the shell, she observed the hardboiled egg.


Finally, the mother asked the daughter to sip the coffee. The daughter smiled as she tasted its rich aroma. The daughter then asked,


'What does it mean, mother?'


Her mother explained that each of these objects had faced the same adversity: boiling water. Each reacted differently. The carrot went in strong, hard, and unrelenting. However, after being subjected to the boiling water, it softened and became weak. The egg had been fragile. Its thin outer shell had protected its liquid interior, but after sitting through the boiling water, its inside became hardened. The ground coffee beans were unique, however. After they were in the boiling water, they had changed the water.


'Which are you?' she asked her daughter. 'When adversity knocks on your door, how do you respond? Are you a carrot, an egg or a coffee bean?


Think of this: Which am I? Am I the carrot that seems strong, but with pain and adversity do I wilt and become soft and lose my strength?


Am I the egg that starts with a malleable heart, but changes with the heat? Did I have a fluid spirit, but after a death, a breakup, a financial hardship or some other trial, have I become hardened and stiff? Does my shell look the same, but on the inside am I bitter and tough with a stiff spirit and hardened heart?


Or am I like the coffee bean? The bean actually changes the hot water, the very circumstance that brings the pain. When the water gets hot, it releases the fragrance and flavour. If you are like the bean, when things are at their worst, you get better and change the situation around you. When the hour is the darkest and trials are their greatest do you elevate yourself to another level? How do you handle adversity? Are you a carrot, an egg or a coffee bean?


May you have enough happiness to make you sweet, enough trials to make you strong, enough sorrow to keep you human and enough hope to make you happy.


The happiest of people don't necessarily have the best of everything; they just make the most of everything that comes along their way. The brightest future will always be based on a forgotten past; you can't go forward in life until you let go of your past failures and heartaches.






May we all be COFFEE!!

கோடியில் இருவர்......

சாலையில் கடுமையான வெயிலில் நடக்கும் போதெல்லாம், ஓரமாய், அமைதியாய் நிழலைப் பொழியும் மரம் தாயின் மடிபோல் சுகமாய் அரவணைத்துக் கொள்ளும். ஒரு போதும் நினைத்துப் பார்ப்பதில்லை, இந்த மரத்திற்கு விதையிட்டு, நீரூற்றி வளர்த்தது யார், இந்த மரத்தின் வரலாறு என்னவாக இருக்கும் என்று.


மரம் பற்றிய ஆழ்ந்த சிந்தனையில்லாத துரதிருஷ்டம், அந்த இரண்டு நபர்களைச் சந்தித்த போது தகர்ந்து போனது. மரத்தின் மேல கணக்கிலடங்கா காதலும் வெறியும் மனதில் வேரூன்றியது... ஈரோடு மாவட்டம் இந்த இரண்டு நபர்களைப் பெற என்ன தவம் செய்ததோ!!!?

கோடியில் ஒருவர் - 1

ஈரோடு அருகே உள்ள ஒரு மிகச் சிறிய நகரம் காஞ்சிக்கோவில். நகருக்குள் நுழைந்து “ஏனுங்க இந்த மரம் நடுவாரே” என்று கேட்க ஆரம்பிக்கும் போதே “அட நாகாராஜண்ணன கேக்றீங்களா, அந்த வழியாப் போங்க” என்று பெருமிதத்தோடும், நம்மை பார்ப்பதில் கொஞ்சம் வெட்கத்தோடும் வழி காட்டுகிறார்கள்.

தன்னுடைய வீட்டிலேயே கைத்தறி துண்டு நெசவு செய்வதை தொழிலாகக் கொண்டிருக்கிறார் 56 வயதான திரு. நாகராஜன் (04294-314752 / 94865-20483) அவர்கள். மிக மிகச் சாதாரணமான ஓட்டு வீடு. எங்களுக்கு நாற்காலிகளை எடுத்துப் போட்டு விட்டு மிகுந்த சினேகமாக சிரிக்கிறார்.

இந்த மாமனிதர் தனது 17வது வயதிலிருந்து கடந்த 39 வருடங்களாக விதைகளை தெரிவு செய்து, முளைக்க வைத்து, செடியாக்கி, இடம் தேடி நட்டு, பெரிதாகும் வரை நான்கைந்து முறை முள்வேலி அமைத்து, தினமும் நீர் ஊற்றி ஆடு, மாடு, மனிதர்களிடமிருந்து காப்பாற்றி இன்று வரை மரமாக வளர்த்தெடுத்திருப்பது ஒன்றல்ல இரண்டல்ல..... பத்தாயிரத்திற்கும் அதிகம்.

ஆரம்பத்தில் தன் செயல்களைக் கண்டு பைத்தியகாரன் என்று ஊரே சொன்னது எனச் சொல்லி சிரிக்கிறார். பள்ளிக்கூடம் அருகே தான் வளர்த்து ஆளாக்கிய மரத்தில் மாலை வேளைகளில் பல்லாயிரக்கணக்கான சிட்டுக் குருவிகள் கீச்கீச்சென கத்துகிறது என்று சொல்லும் போது அவரது முகம் மகிழ்ச்சியில் திழைக்கிறது.

பேச்சினிடையே, எவ்வளவோ மறுத்தும் சமையலறைக்குச் சென்று அரிவாள்மனையில் எலுமிச்சம் பழத்தை அரிந்து, சர்பத் தயாரித்துக்கொடுத்து உபசரிக்கிறார். மகள் வயிற்றுப் பேரன் இவரோடு வளர்கிறார், அதோடு அந்தச் சிறுவனும் தற்சமயம் நான்கு மரக்கன்றுகளை நட்டு வளர்த்து வருகிறார்.

தினமும் காலையிலும், மாலையிலும் மரம் நடுவதையும், அதனைப் பராமரிப்பதையும் வாடிக்கையாகக் கொண்டிருப்பவருக்கு வந்த சவால்கள் பல. சாலையோரம் நட்ட மரங்களை, விவசாய நிலத்தில் நிழலடிக்கிறது என்று விவசாயிகள் வெட்டிய சோகமும், சாலைப் பணியாளர்கள், மின்சார ஊழியர்கள் என அவ்வப்போது பல சில்லறை காரணங்களைச் சொல்லி மரங்களை சர்வசாதாரணமாக வெட்டி வீசுகிறார்கள் எனக்கூறும் போது அவருடைய மனதில் உணரும் வலி அப்படியே முகத்தில் வந்து படிகிறது. குறிப்பாக மரத்தின் கிளையை ஒரு நாள் சரக்குக்கும், பரோட்டாவிற்கும் விறகாக மாற்றும் அற்ப மனிதர்களும் இருக்கிறார்கள் என அறியும் போது நமக்கே மனது வெம்புகிறது.

ஒவ்வொரு மரத்தையும் தன் குழந்தையாகவே பாவிக்கிறார். ஆல், அரசன், புங்கை, வேம்பு, இச்சி, இலுப்பை என வகை வகையாய் எட்டு திசையிலும் வளர்த்தெடுத்திருக்கிறார். கடும் கோடையிலும் கூட மரக்கன்றுகளைச் சுற்றி தேங்காய் நார் தூவி, அருகில் உள்ள விவசாயிகளிடம் கெஞ்சிக் கூத்தாடி நீர் பெற்று தண்ணீர் தெளித்து செடிகளை காப்பாற்றியிருக்கிறார்.

காஞ்சிக்கோவில் அருகில் இருக்கும் ஒரு மலைக்கோவிலைச் சுற்றி விதவிதமான மரக்கன்றுகளை நடவு செய்து அந்த மலைமேல் இருக்கும் பாறைகளுக்கிடையே தேங்கியிருக்கும் தண்ணீரை குடத்தில் எடுத்து வந்து செடிகளுக்கு ஊற்றி, அதைக் காப்பாற்றி, இன்று அந்த மலையைச் சுற்றி அற்புதமாக மரங்களை வளர்த்து அந்த பகுதி மக்களை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியுள்ளார்.

மிகுந்த ஆச்சரியமாக, நெகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது, இப்படி ஒரு மனிதர் இருக்க முடியுமா என்று.

கோடியில் ஒருவர் - 2
சத்தியமங்கலத்திலிருந்து பங்களாபுதூர் வரும் வழியில் இருக்கிறது ஏழூர். ஏழூரிலிருந்து வடக்குத் திசையில் திரும்பி ஒரு மைல் கடந்தால் வருகிறது வேட்டுவன் புதூர். முதலில் வரவேற்கிறது மிகச்சிறிய ஒரு கடை. வெளியூர் ஆட்கள என்று தெரிந்ததுமே தானாகவே கேட்கிறார்கள “அய்யாச்சாமி அண்ணன தேடி வந்தீங்களா!”...
“இந்த மரம் வளர்த்துறாரே” என்று இழுக்க, “அட அய்யாச்சாமியண்ணந்தான்.... இந்த அப்பிடி போங்க.. அந்த ஓட்டு வீடுதான்”
ஏழூர் சென்று அவரைச் சந்திக்கிறோம் என்ற தகவலைச் சொன்னபோதே காஞ்சிக்கோவில் நாகராஜன் நம்முடம் கிளம்பிவிட்டார். திரு. அய்யாசாமி பற்றி முரளிகுமார் பத்மநாபன் வலைப்பக்கத்தில் ஏற்கனவே படித்திருக்கிறேன்.
கொளுத்தும் வெயிலில் அந்த வீட்டை அடைந்தோம். ஏழடி அகலத்தில் பதினைந்தடி நீளத்தில் ஒரு ஓட்டு வீடு. குனிந்து உள்ளே எட்டிப் பார்க்கிறோம். இரண்டு கயிற்று கட்டில்களில் இளைத்த உடம்போடு ஒரு தம்பதி, சத்தம் கேட்டு எழுந்து வாங்க என்று வரவேற்கிறார்.

எலும்பு தோலுமாய் காட்சியளிக்கும் பெரியவர் திரு. அய்யாசாமி (80120-26994) 74 வயதை தாண்டிக்கொண்டிருக்கிறார். சின்ன வயதிலிருந்தே இவருடைய தந்தை மரங்களின் மேல் கொண்டிருந்த காதல் இவருக்கும் தொத்திக் கொள்கிறது. விவசாயக் குடும்பத்தைச் சார்ந்த இவர், ஆடு மேய்க்கும் போது, ஊர் ஓரம் இருக்கும் உபரி நீர் செல்லும் பள்ளத்தில் வேப்ப மர விதைகளை ஊன்றி, நீருற்றி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளர்த்தது ஏறக்குறைய பத்தாயிரம் மரங்கள். திட்டம் தீட்டி சமூக விரோதிகள் கொள்ளையடித்தது போக இன்று மிஞ்சியிருப்பது சுமார் 3000 மரங்கள். சிறு செடி முதல் முப்பது, முப்பத்தைந்து வயது வரை இருக்கும் வேப்ப மரங்களை பார்க்கும் போது உடலும், மனதும் சிலிர்க்கிறது.

சுவாரசியமான தகவல், கடும் கோடையில் வீட்டிலிருந்த தண்ணீரைக் கூட எடுத்துச் சென்று செடிகளுக்கு ஊற்றியிருக்கிறார். “ஊட்டுல தண்ணியில்லைனா ஒரு நா சண்ட போடுவாங்க, இல்லன சோறு ஊத்த மாட்டாங்க, ஆனா செடி செத்துப்போச்சுன்னா என்ன பண்றதுங்க” என்ற போது, அருகில் எலும்பும் தோலுமாய் நின்ற அவரது மனைவி வெட்கத்தில் சிரிக்கிறார்.

அதிசயம், இந்த தள்ளாத வயதிலும் பெரியவர் அய்யாசாமி வீட்டில் பத்துப் பதினைந்து மரக்கன்றுகள் தயாராக இருக்கின்றது. பேசி, நெகிழ்ந்து, மனது கனத்து, நாமும் ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடு கிளம்பும் போது “அந்த பள்ளத்தோரம் போனிங்கனா, மரங்களைப் பார்க்கலாம்” என்று சொல்கிறார்.

கிட்டத்தட்ட மூன்று மைல் தூரம் பள்ளம் முழுதும் கனத்துக் கிடக்கிறது அழகான வேம்பு. பார்க்க பார்க்க வெயிலில் வெம்பிய உடல், மனதோடு சேர்ந்து குளிர்கிறது. அவருக்கு உதவியாக இருக்கும் திரு. விஜயகுமார் (98423-44399) நம்மோடு வந்திருந்து சுற்றிக் காட்டுகிறார். எல்லாம் முடிந்து கிளம்பும் போது, வேட்டுவன் புதூரில் முதலில் நாம் பார்த்த அந்த சிறிய மளிகை கடையில் பெரியவர் திரு. அய்யாசாமி நமக்காக காத்திருக்கிறார். விடைபெற்றுக் கிளம்புபோது ஒரு குளிர்பான பாக்கெட்டை கட்டாயப்படுத்தி கையில் திணிக்கிறார். வாகனத்தை இயக்கியபடி அந்த பாக்கெட்டை வாயில் கடித்து உறிஞ்சுகிறேன், இதுவரை அறியாத ஒரு சுவையை அதில் உணர்கிறேன்.


இந்த மாமனிதர்களின் தியாகங்களை நினைத்து, மனதிற்குள் அலையடிக்கிறது. யாரோ சிலரின் தியாகங்களால் தானே இந்த உலகம் யாரால் இயங்குகிறது. யாரோ போட்ட பாதையில் தானே நாம் எளிதாய் பயணிக்கிறோம், ஏதோ பறவையின் எச்சத்தில் விழுந்த மரம் வெளியிடும் ஆக்சிசனைத் தானே சுவாசிக்கிறோம்.


ஒரு ஏமாற்று சாமியாருக்கு, திரையில் மினுக்கும் ஒரு நடிகனுக்கு, மட்டையை சுழற்றி கோடியில் கொழிக்கும் விளையாட்டுக்காரனுக்கு கிடைத்த கவனம், இந்த மாமனிதர்களுக்கு கிடைக்க வில்லையென்பதை நினைக்கும் போது நிறைய அவமானமாக இருந்தது. ஒரு மரம் தன் வாழ்நாளில் நாம் சுவாசிக்க கொடுக்கும் சுத்தமான காற்றின் மதிப்பு சுமார் ஒரு கோடி ரூபாயாம். வறுமையின் பிடிக்குள் இன்னும் சிக்கித்தவிக்கும் இந்த மனிதர்கள் இந்த பூமிக்கு அர்பணித்தது பலாயிரம் கோடிகள் என்றால் மிகையாகது. விருதுகளும், கவனமும் இவர்களை அங்கீகரிக்க வில்லையென்றால், அந்த விருதுக்குத்தான் கேவலமேயொழிய இந்த மாமனிதர்களுக்கில்லை, ஏனெனில் இவர்கள், எதையும் எதிர்நோக்கி, தங்கள் வாழ்க்கையை தியாகம் செய்யவில்லை.

இந்த மனிதர்களை வரும் காலத்தில் உலகம் மறக்காமல் இருக்க ஆவணப்படுத்த வேண்டும் என்ற வேட்கை மனதில் உருவானது. அவர்களிடம் அனுமதியோடு, எப்பாடுபட்டேயானும் அவர்களின் தியாகம் குறித்து ஒரு ஆவணப் படத்தை எடுத்து வரும் காலத்திற்கு பதிவு செய்துவிட்டுப் போக வேண்டும். அடுத்து அவர்களைப் பற்றிய செய்திகளை இன்னும் எதிர்மறை எண்ணம் அதிகம படியாத மாணவர்களிடம் எப்படியாவது எடுத்துச் சென்று அவர்களின் மனதில் நிரப்பிடவேண்டும்.

எல்லாம் ஒரு சிறுபுள்ளியில் தானே ஆரம்பித்திருக்கும், இதோ ஒரு சிறுபுள்ளியில் பசுமைக்கான ஒரு பயணம் ஆரம்பமாகிறது.

Trip to Sholingur - Thirukadigai - Jun 19, 2010

Never before in my life i woke up without alarm (either clock or people). That fine night also i kept alarm at 3:45 am, to catch up the train at 5.30 from central!
Since i didnt get sleep, i played songs in mobile! Dont know when i slept! The entire battery drained out! Suddenly i got up thinking that i am late and cursing myself! When i switched on the light, i cant really imagine! The time was exactly 3:45! That time i realised that narasimhar made me to come on time!
Thanking him, i prepared for my journey!
Upto Saidapet went in my pulsar (yeah, you are correct, i mean my bicycle). Got return ticket to arakkonam and my journey started peacefully!Though i missed the 5.30 train by a min, i catched the 6.05 train and reached arakkonam by 8 exactly! Tireless journey it was!
Immediately got the share auto from railway station and caught the sholingur bus by 8.15!Another 45 min journey. No need to go upto bus stand, on the way itself you will find the temple arch.Get down there, take auto to periya malai.I came to know that there will be lot of monkeys, so for precaution i took shoulder bag to carry pooja items! With that i bought one stick also to manage the nmonkeys which i didnt use till the end of my jourrney. It was amazing to see monkeys in different pose!
I have 2 agree that it was hard 2 climb 1300 steps. Since i did chanting continuously i didnt know the pain! Of course last 100 steps were too steep!After entering temple i thought there wont be monkeys!
But to my surprise, inside temple, till garbagraham, they were the one ruling the temple. Since temple kumbhabhishekam is scheduled on sep 10, 2010, no one was allowed to see moolavar! I was actually disappointed!Had dharshan only of bhakthavatsalan (uthsavar) and came down.

Then again i took another auto to go the foothills of chinna malai.There a great treat was waiting for me, i was not aware.This time climbing 400 steps was somewhat tiring one! But monkeys eroded that pain from me! They were awesome! Especially the little ones!I reached the temple.
This time the priest took me inside garbagraham.
I cant imagine! I was very close to yoga anjaneyar! It was awesome, simply amazing experience. Once did with pooja, did meditation for some 15 min! That was also cool!Yoga anjaneyar dharshan had taken away the disappointment of not seeing yoga narasimhar to some extent!
But anyways decided to come here after kumbhabhishekam!By 12, my journey back to chennai begins! Click on the title of the post to see some photos!


If get a chance, dont miss this place! I have explained here very little of my experience! Something beyond words we need to experience it!

Jai Narasimha!!
Namo Narayana!!